از انبار تا کوره

نورالدین رئیس‌زاده، رئیس این واحد، حجم عظیم عملیات لجستیکی را تشریح می‌کند: «به‌طور متوسط روزانه حدود ۳۵ هزار تن آهن اسفنجی، ۱۵۰۰ تن آهک، ۱۲۰۰ تن دولومیت و ۳۰۰ تن کک را تدارک و توزیع می‌کنیم. هر تأخیر در این فرآیند می‌تواند توقفات سنگینی به کوره‌های قوس تحمیل کند.» این واحد که از شارژ سیلوها و مدیریت انبار فروآلیاژ تا عملیات سالن آهن‌قراضه و سیستم‌های پیشرفته آب‌رسانی و غبارگیری را پوشش می‌دهد، شاهرگ حیاتی ناحیه فولادسازی است. مهدی طیبی، کارشناس برق و اتوماسیون واحد، از دستاوردهای فنی می‌گوید: «بهینه‌سازی نرم‌افزار کنترل بگهوس‌ها نه تنها آلایندگی هوا را کاهش داده، بلکه مصرف انرژی برق فن‌ها را به شدت کم کرده است.» اما محور اصلی گفت‌وگوها، «احساس تعلق» و «کار تیمی» است. حمیدرضا فروغی با ۲۲ سال سابقه بیان می‌کند: «می‌کوشیم محیطی پر از احترام و همدلی ایجاد کنیم تا همکاران، اینجا را خانواده دوم خود بدانند.» حسین عباس‌زاده، تکنسین تعمیرات، این حس را استعاره‌ای توصیف می‌کند: «ما پلی می‌سازیم بین تولید و مصرف، بین برنامه و عمل.» رضا فانی، کارشناس تعمیرات مکانیک با دو سال سابقه، این فضا را «بهترین دانشگاه برای تبدیل علم به عمل» می‌داند و رسول صادقیان، شیفت فورمن، موفقیت را مرهون «تلاش و انگیزه وصف‌ناپذیر» همکارانش می‌خواند.

گزارش این هفته «حس خوب» تصویری روشن ارائه می‌دهد: پایداری تولید در بزرگ‌ترین کارخانه فولادسازی کشور، علاوه بر ماشین‌آلات پیشرفته، وابسته به هزاران دستی است که با حس مسئولیت و همبستگی، چرخ‌های صنعت را به حرکت درمی‌آورند. همان‌گونه که حمیدرضا بهرامی، انباردار، خلاصه می‌کند: «در میان سختی‌ها، آنچه ارزشمند است همدلی میان همکاران است»